სოსო კაკუბავა-შურიგე

თელო ღურელქჷ მუშოთ მოკო შურ იბღე,

თეცალ რინა წვალება რე, შურიგე.

ქომწი, ჯიმა, იმენდ მუშა მიღუდას,

ხოლო ართჷშა გაგმუჩამუთჷ იუდას.

მაგნოლიაშ ტყა მორიებჷ ნოხორის,

ღუ კიჟინჷნს  ჩქიმ ელმოლიშ გოხოლის.

ინგირიშ პის ბორია ირქენს მანგარო,

წყარიშ მელე ტურა რკიანს სანგარო,

დიდა მოთვანს ჯვეშ ოხვამეშ იქილე,

დიოსქურშე მოლაშ ჸურაფ ირჩქილე.

ცა ონჯღორეთ მუჭო გოჭითინაფე,

სათანჯოშ ტყას ჯიხა ქიმშადინაფე.

ხატო მოკოდ, მოკოდჷ ოფერაფალო,

ამდღა ჭკორჲ რე ჩქიმ სქვამ სამურზაყანო.

გურ  ჭყოლირ მაფ, მუშოთ მოკო შურ იბღე,

გურიშ ორდალ სიტყვა ქომწი, შურიგე!

სოსო კაკუბავა-ღურა რინაშ ჯიმა რე

დღაშიშ სინთეს სერ მოუძჷ

უკუმელას - ოჭმარე,

თუთა ჩხანაშ და რენ დო

ღურა რინაშ ჯიმა რე.

გოკოდასუნ, იშენით,

ვეიშურსგ დო ვათქუა -

საბოლოოთ გურშენო

ჭუაშ გიშაფართხუა.

არიკი რე  ცხოვრება,

კანკანეშა გურს უჩა, -

ჯგირით რენ დო ფურით რე,

ქოთ ჩე რენ დო ქოთ უჩა!

კოჩიშ შური ეფშა რე

ქოთ ხიოლით, ქოთ ჭუათ.

იშენ ტიბ რე, თე ოხერ, -

მართალ ოკო ქოფთქუათ!

დღაშიშ სინთეს სერ მოუძგ,

სერს - ჩხოროთოლ ოჭმარე,

დობღური და ვენგარათ, -

ღურა რინაში ჯიმა რე.